Wesprzyj WOŚP!!!

Zapraszam do wsparcia Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy!
Link do aukcji

Sen I

A w nim maszerujący

Jednakowo wyglądający

Ludzie z ogolonymi głowami

Prowadzą jakichś jeńców

W pewnej chwili

Jeden z jednakowych

Uderza z uśmiechem

Jakby kumpelskim

Lecz złośliwym gestem

Swego kolegę maszerującego obok

Białą pałką

W prawą skroń

Trafiony odchyla się na bok

Uderzenie promienistą siłą

Dochodzi do lewego oka

I rozrywa w nim naczynka

Oko napływa krwią

Puchnie pęcznieje

Rozrywa powieki

Aż w końcu bieleje

I wypada z oczodołu

Nieszczęśnik otwiera usta

Jakby chciał krzyknąć

Nie słychać żadnego krzyku

Wykrzywia twarz tak że uwidacznia

Się rana w lewym rogu wargi

Już wiem czemu nie słychać krzyku

Biedak odgryzł sobie

Z bólu język

Słychać jednak głośne

Charkanie ponieważ

Zakrztusił się krwią

I czubkiem języka

Kumpel który go tak urządził

Patrzy się teraz

Na niego zdziwionym

Przepraszającym wzrokiem

Zrozumiałem- wypadek przy zabawie

Lęk

Każda sekunda

przeciąga się

na całej jej powierzchni

pojawiają się liczne wizje

na to co może

ci się przytrafić

w tej chwili

pomysły ujednolicają się

pod wpływem

szybkości myśli

w końcu

nie zauważasz ich

i zastanawiasz się

czy któraś z nich

się nie spełniła

co chwilę

odwracasz się

za siebie

liczysz kończyny

potem palce

dotykasz nosa

jest zimny

wszystko dlatego

bo w środku ciebie

jest szybciej

niżeli na zewnątrz

bo iskra

za szybko uderzyła w mrok

a ty to dostrzegłeś

a teraz czekasz

aż organy

wyskoczą z ciebie

już pędzą

skończyło się

zastanawiasz się

czy to było jaźnią

czy to było snem

czy to było penitencjaryzmem

twej własnej

duszy

Król Olch (nocny cień schizofrenii)

Ruiny miasta

Krwista łuna na niebie

Czerwona ziemia

Pośród zgliszcz pełznąca istota

Krwawiący kokon ma zamiast głowy

Owadzi tułów

Pajęczymi nogami ucieka

Pędzi w moją stronę

Uciekłem do lasu

Zakopałem mundur

Nie znajdą mnie

Teraz będę walczył

W imię prawdziwego władcy

Czuję że jest blisko

Co noc daje mi rozkazy

Misje do spełnienia

Za każdym krzakiem

Szept wroga

Muszę ich znaleźć

Dopóki nie dopadną mnie

Jestem wybrańcem

Nie mogę zawieźć swego pana

Królu bądź blisko gdy będę

Składał tobie ofiarę

Krwawych zamachów na wroga

Daj znać gdzie jesteś!

Północ cisza

Cichy szept

Niewolnika słów

Zniewolonych czernią i bielą

Gdzie jest droga

Gdzie jest król

Mapa ciała

Drogi żył prowadzą donikąd

Jak długo można błądzić w lesie?

Królu Olch gdzie jesteś?

JA

Jestem jednym z tysięcy

Wyjących głosów

Opętanych słów

Wrzących koszmarów

Pustynnych wizji

Pośród stada uśmiechniętych głupców

Z weselną pieśnią tonących idiotów

Ślepych

Okrytych chitynowymi pancerzami

Sklejonych ze sobą ohydną lepką mazią

Posłusznie maszerujących ku pożarciu

We wnętrzu jamy Wielkiej Czaszki

Matki sklejonych lunatyków

Ich rozwichrzonej struktury elementów świadomości

Zatapiających się w dzikich instynktach

Tłumionych a zarazem pobudzanych

W obłudnych murowanych ogrodach

Terrariach ze sztucznym powietrzem

Dławiących krzyki elektrodach porażających nerwy

Paraliżujących ciało

Tresury zewnętrznych zachowań

Uwięzienia w wirtualnych klatkach

Ogólnego ogłupienia

Segregacji materialnego posiadania

Prostych zewnętrznych przyjemności

Fizjologii

Zezwierzęcenia

A tego

Co większość z nich

Nazywa

CYWILIZACJĄ

Wielkie zabójstwo

Skrajne postawy etosu

Uniformizacja istoty

Tchnienia

Codzienny kamuflaż

Militaryzm myśli

Zabójstwo

Wielkie zabójstwo

Świat tego potrzebuje

Zabójstwa

Jednego człowieka

Jednego za cały naród

Ale którego?

Cała rzesza denuncjantów

Maszeruje w zwartym szeregu

W każdym

Rodzi się instynkt zabójcy

Oto oni

To ci którzy mówią że ten instynkt

Jest zły

- POSKROM GO!

Ale ci sami kiedy im to wygodne

Nazywają go bohaterstwem

- SZKOL SWĄ SZTUKĘ BOJOWĄ!

- ZABIJAJ!

Mistyka wojny

Świadomość społecznego nakazu

W każdym

Rodzi się instynkt zabójcy

Mali chłopcy bawiący się w wojnę:

- Czemu się ruszasz?! Przecież zabiłem cię!

- Nieprawda! Trafiłeś w ziemię!

Obłąkane Miasto I

Chciałbym lecieć nad Obłąkanym Miastem

Gdzie nocą światła palą się jaśniej niż zwykle

Pochłaniając niezliczone ilości energii

Z ludzkich umysłów oddechów

Niczym energetyczny wampir

Obłąkane miasto wysysa z nich wszystko

Całą siłę całe życie

Jego mieszkańcy to

Bezwolne marionetki

Jednolici więźniowie

Niewolnicy

Wyjadający z siebie nawzajem

Resztki osobistej inności

By obłąkane miasto mogło ją z nich wyssać

By mogło żyć

Lecąc tak czułbym jak ma dusza

Nabiera tej energii ze świateł Obłąkanego Miasta

Chłonie ją jak gąbka

Stając się coraz cięższą i cięższą

Naładowana energią dusza ściągałaby mnie w dół

Spadałbym na ulice Obłąkanego Miasta

Stałbym się jego mieszkańcem

Rzuciłoby się na mnie stado rządnych energii więźniów

Miałbym jej dużo bo pod jej ciężarem spadłbym

Wyżerałyby ją ze mnie długo czyniąc swą ucztę

Niekończącą się dla mnie agonią

Aż w końcu stałbym się

Bezwolną marionetką

Jednolitym więźniem

Niewolnikiem

Sam wyjadałbym teraz z innych energię

Która wysysana z kolei by była ze mnie

Przez Obłąkane Miasto

Które musi świecić

By ściągać w sieć

Swego energetycznego apetytu

Wiecznie nienasyconego

Jednak nie chciałbym lecieć nad obłąkanym miastem